Culifreaks opgelet. De nieuwe Rode Michelin gids voor Parijs en omgeving is verschenen. Nieuwe sterren zijn gerezen, andere gevallen.
De belangrijkste wijzigingen door de Figaro >>>>
De gids gaat niet overigens alleen over de 1,2 en 3 sterren restaurants van Parijs. Ook de restaurants bijvoorbeeld met 1 of meerdere vorkjes zijn zeer de moeite waard.
Doe je ogen even dicht en beeld je in dat je in een drukke Franse bistro bent, met de klassieke lange zinken toog, met de vierkanten houten tafeltjes en stoelen, foto’s en affiches uit vervlogen tijden, enz. Laat dit beeld nu nog eens voorbijglijden, maar ditmaal met twee keer zoveel mensen. Dan kan het niet anders of je bent in de BistroY…Les Papilles. De tafeltjes hier zijn minuscuul klein en staan heel dicht tegen elkaar. Wie op zoek is naar een restaurant voor een romantische avond, kan hier beter wegblijven. Maar er zijn genoeg andere redenen om er wel te gaan eten.
Volgende scène speelde zich af op Brinkley Court, een Engels landgoed uit een voorbije tijd. Bertie Wooster, die meer geld dan verstand heeft, gaat na het diner naar het salon en treft er de vrouw des huizes aan, zijn tante Dahlia, die in alle staten is. Haar kok Anatole heeft net opgezegd.
“Wàt?” roept Bertie geschrokken.
”Opgezegd. Als gevolg van jouw waanzinnig plan.Wat denk jij wel dat een gevoelige, temperamentvolle Franse kok doet als jij iedereen aanspoort om alle voedsel te weigeren? Ik heb gehoord dat toen de eerste gangen praktisch onaangeroerd in de keuken terugkwamen, zijn gevoelens zo gekwetst waren dat hij huilde als een kind. En toen de rest van het diner er achteraan kwam, concludeerde hij dat dit alles een belediging was met voorbedachte rade en besloot hij zijn portefeuille ter beschikking te stellen.”
“Allemachtig.”
“Zeg dat wel, ja, allemachtig! Anatole dat godsgeschenk voor de maag, verdwenen als dauw aan de roos die ontlook en dat alles door jouw stommiteit…”
Uit: Bravo Jeeves van P.G. Wodehouse
In het boek keert de trotse begaafde kok Anatole na enige verwikkelingen weer terug naar het kasteel. Maar daar geloof ik niets van. Hij zit in Parijs, daar ben ik zeker van. Om precies te zijn in de rue de l’Exposition in het zevende arrondissement. Hij bereidt er dezelfde fantastische gerechten, waarmee hij zijn naam op Brinkley Court maakte, maar met dat verschil dat iedereen er nu van kan genieten.
Voor de goede orde: Zijn echte naam is niet Anatole, maar Philippe Excoffier. Meer dan dertien jaar was hij chef-kok aan de ambassade van de Verenigde Staten in Parijs. Drie ambassadeurs lang. Maar met zijn veertigste verjaardag in aantocht, heeft hij besloten deze pagina om te draaien en te gaan voor de realisatie van zijn grote droom: een eigen restaurant.
Zijn zaak, die voorlopig nog de naam van de vorige eigenaar draagt, L’Auberge du Champ-de-Mars, is een chique bistrot in zwarte en grijze tinten en met rode banken tegen de muur. Achter glas heb je zicht op de keuken en op chef Philippe aan het werk, bijgestaan door twee hulpkoks. Philips vrouw doet de zaal, samen met een jong meisje. De sfeer is bijzonder hartelijk en vriendelijk. Later op de avond komt Philippe even langs, om een praatje te slaan met zijn gasten.
De gerechten behoren tot de neoklassieke keuken, met veel aandacht voor vis en schelpdieren en langvergeten groenten, die Philippe ‘s ochtends op de markt van Rungis haalt. Alles wordt op het moment gemaakt en smaakt even heerlijk. De bereiding is creatief en telkens weer anders. Een absolute aanrader.
Bovendien, de prijs is heel redelijk in verhouding met de kwaliteit. Een driegangen menu kost ’s avonds 32 Euro en nogmaals, het is een echte tractatie.
In samenwerking met Dorothy Stapleton, de echtgenote van ambassadeur Craig Stapleton, bracht Philippe Excoffier in 2009 een boek uit dat een blik werpt op het leven op de ambassade, de diners, de tafelschikking, de menukaarten, de tafelversiering, etc. : “Elegant Entertaining: Seasonal Recipes from the American Ambassador’s Residence in Paris.”
Adres: Auberge du Champ-de-Mars, 18 rue de l’Exposition, 75007 Paris,
“Van welke druif is deze wijn gemaakt?” vraag ik aan de garçon, als hij me de fles wijn voorhoudt met het etiquette naar me toe.
“Van de Carcagiolu!” zegt hij zonder aarzelen. “Carcagiolu!” herhaalt hij voor de duidelijkheid.
Ik heb al van veel druivensoorten gehoord, maar van deze rare naam nog nooit. Even denk ik dat hij me in de maling neemt, om zijn afkeer te laten merken van al die afgezaagde gesprekken over wijn en druiven. Maar nee hoor, hij meent het.
“Een autochtone druif. Je vindt hem alleen op Corsica. Hij doet wat denken aan de Gamay, de druif van de Beaujolais. Heel fruitig,” geeft de garçon als uitleg.
Terwijl ik luister, proef ik van het glas waarin de man een bodempje heeft ingeschonken en inderdaad, het is een fruitige wijn, maar tegelijk ook krachtig. Een echte Corsicaanse versie van de fluweelzachte Beaujolais.
Zo begon gisteren de maaltijd in het restaurant La Villa Corse, in het 16e arrondissement van Parijs. Het restaurant is van het type “brasserie”, maar dan met een vernieuwde, moderne uitstraling, de lounge-formule. Er is gewerkt met warme kleuren en alles straalt comfort uit. Er zijn drie zalen en ze zijn elk verschillend van stijl, maar toch alle drie even gezellig: vooraan links een soort bibliotheekzaal, achter een grote levendige eetzaal en boven een intiem balkon met zicht op de grote zaal eronder. Een grote zaak dus. Alles glimt en ziet er schoon uit. De klanten zijn hoofdzakelijk Fransen, sommigen komen er voor een tête-à-tête, anderen voor een zakendiner. De bediening is professioneel, attent en persoonlijk.
Op de kaart gerechten uit de Corsicaanse keuken – hoewel ik hier eerlijkheidshalve aan moet toevoegen dat ik dat niet kan verifiëren, want ik ben nog nooit in Corsica geweest. Maar, wat er ook van zij, het is allemaal vers en heel lekker. Het heeft niets te maken met de traditionele brasseriekeuken. De prijs is wat hoger dan wat ik normaal zou betalen voor een restaurant, rekenen op ca. 70 Euro de man. Kortom: La Villa Corse scoort op alle vlakken en is een absolute aanrader.
Voor de fans van Françoise Hardy is er een extra reden om naar La Villa Corse te gaan: het is haar lievelingsrestaurant en ze komt er heel regelmatig samen met haar man Jacques Dutronc, want ze wonen er om de hoek.
La Villa Corse
141, avenue Malakoff, 75016 Paris
Tel : 01 40 67 18 44
Metro: Porte Maillot
Keuken: Franse keuken – Corsicaans
Prijs: 70 €
Recensie door Inger Camps
Een post-it note kan soms meer waarde hebben dan een honderd pagina’s tellend boek. Een goede vriend van me, Parijzenaar en 37 jaar, is een echte smulpaap. Hij heeft slechts één passie: uit eten gaan. Hij is dan ook voortdurend op zoek naar de beste restaurants in Parijs. Aangezien hij voor zijn werk regelmatig op restaurant gaat, heeft hij door de jaren heen een behoorlijke ervaring opgedaan. Dit is zijn top-5 lijstje dat hij mij gisteren op een post-it note neerkrabbelde. Ik schrijf het op zoals hij het deed. Meer informatie vind je op de websites.
1. L’Ambroisie (Bernard Pacaud) – Place des Vosges
2. Pierre Gagnaire - Rue Balzac
3. Astrance – Rue Beethoven
4. Le Carré des Feuillants (A. Dutournier)
5. Le Bristol (Eric Frechon)
Er was een tijd dat reizen met de trein naar Parijs op zich al een belevenis was. De rijtuigen waren ingericht als luxueuze salons, met pluchen zetels en vaste vloerbedekking. De champagne stond klaar in zilveren ijskoelers en als je honger kreeg, ging je dineren in de restauratiewagen, waar obers in wit gesteven colbertjasjes je op je wenken bedienden. Deze treinen hadden romantische namen als Etoile du Nord en Oiseau bleu. Bij aankomst in het drukke, dampende Gare du Nord stond iemand je op het perron op te wachten, iemand die reikhalzend naar je had uitgekeken, een heer met zijn hoed in de hand of een dame met haar bevallige hoedje schuin op het hoofd en terwijl je elkaar hartelijk begroette, riep je achteloos een kruier, om je leren koffers te dragen. Die jaren, die zijn voorbij. En toch,…
Recht tegenover het Gare du Nord ligt het restaurant Terminus Nord, een brasserie uit de jaren ’30 waar je met een beetje fantasie deze opulente reisstijl opnieuw kan beleven. Het is een typische, grote Parijse brasserie, met zwarte gecapitonneerde leren banken tegen de muur en veel glimmend brons, en glanzende spiegels. Een muurschildering herinnert aan de hierboven beschreven treinreizen van weleer.
Ik ben er maandagavond laat gaan eten, rond half elf. In de zaal klonk het aangename geroezemoes van gedempte stemmen en rinkelend bestek. Aan de meeste tafels toeristen en hier en daar een tafeltje met een persoon alleen, die de krant of een boek aan het lezen was. De bediening was bijzonder vriendelijk, attent, geroutineerd.
Zoals in elke brasserie worden hier oesters, schaaldieren en zuurkool geserveerd, maar je kan er natuurlijk nog veel meer krijgen. De keuken is traditioneel, zonder verrassingen. Een 2-gangenmenu kost 25 Euro, een drie-gangenmenu is 31 Euro. Bestellingen die na 22u30 worden doorgegeven, genieten van een korting van 20%.
Brasserie Terminus Nord is onderdeel van de keten van Brasseries FLO, waartoe ook Le Boffinger, La Coupole en Le Vaudeville behoren. Was het toeval of niet, maar van deze vier brasseries vond ik het hier het gezelligst.
Terminus Nord
Adres: 23, rue de Dunkerque, 75010 Paris
Métro : Gare du Nord
Telefoon: 33 (0)1 42 85 05 15
Open: 7 dagen op 7, van 11u tot 1u zonder onderbreking. Ontbijt van 8u tot 10u30.
Type keuken: brassserie, Franse keuken
Beoordeling: 7,5/10
Bron : Inger Camps >>>
In een grote stad als Parijs zijn er natuurlijk massa’s leuke en lekkere restaurants. En toch zijn ze soms moeilijk te vinden. De ene keer valt het interieur tegen, dan de bediening, dan is het de keuken of de prijs. Altijd wel iets om aan te merken. Maar het restaurant Miroir voldoet aan alle verwachtingen: het interieur is dat van een klassieke bistro. Kleine houten tafeltjes, spiegels, zitbanken van rood leer (of skai) tegen de muur. Sfeervol en fris, want het restaurant bestaat nog maar een paar jaar. Het restaurant is opgedeeld in drie zaaltjes: een klein lokaal vooraan, dan enkele tafeltjes tegenover de toog en tenslotte een vierkante zaal achteraan. De laatste zaal is het gezelligst, maar je moet er naar vragen, anders wordt je vooraan gezet. Het menu wordt dagelijks op een schoolbord geschreven en verandert regelmatig.
Op de kaart staan Franse gerechten, met invloeden van de Mediterrane keuken. De kok is in de leer geweest bij Alain Ducasse en kent zijn vak. De kaart is niet heel uitgebreid, maar wat geserveerd wordt, smaakt uitstekend. Creatief, zonder excessen.
De gastheer is sommelier en kent zijn vak. Miroir heeft trouwens tegenover het restaurant een wijnwinkel. Alle wijnen die in het restaurant geserveerd worden, zijn ook verkrijgbaar in de winkel. De sommelier kiest wijnen die niet behoren tot de klassiekers, maar die wel uitstekend smaken en bovendien tegen heel schappelijke prijzen worden verkocht. De bediening is vriendelijk en behulpzaam, amicaal, zonder stroperig te zijn. Wat kan men zich nog meer wensen? Een tien op tien voor dit team dat erin geslaagd is om in Parijs een restaurant te openen dat persoonlijk is, zonder opdringerigheid, lekker (en gezond) zonder gesofistikeerd te zijn, gezellig zonder al te veel deftigheid. Bovendien is de ligging uitstekend, aan de voet van Montmartre.
Rekenen ’s avonds op een kleine 50 Euro per persoon, voor een volledige maaltijd met heerlijke wijnen. ’s Middags liggen de prijzen een stuk lager.
—————————————————————————————
MiroirWat kan ik nog zeggen over L’Ambroisie dat nog niet gezegd is? Het is het meest geroemde driesterren restaurant van Parijs, de ster onder de sterren. Het ligt in een elegant 17e eeuws pand, Hotel de Chaulnes genoemd, aan het sfeervolle plein Place des Vosges. Met zijn prachtige lusters, tapijten en schilderijen mag de inrichting prestigieus genoemd worden. En toch, het is klassiek, maar niet ouderwets, luxueus, maar niet pompeus. Dankzij de combinatie van verschillende stijlen, wordt een warme sfeer gecreëerd, zonder pretentieus te zijn. Nu… alles is relatief natuurlijk.
In de serie mooie restaurants mèt een mooie kaart vandaag het restaurant Prunier, 16 Avenue Victor Hugo, op de hoek met de Rue Traktir (16e arr).
In 1924 opent Emile Prunier het “Maison Prunier” (hij had al sinds 1872 een restaurant Prunier in de buurt van de Madeleine).
Déze Prunier is een prachtig visrestaurant, ze serveren “tout ce qui vient de la mer”.
De brasserie Le petit Zinc ligt in het 6e arrondissement, in een kleine zijstraat van Boulevard Saint-Germain. De buurt is toeristisch, met vlakbij het legendarische Café de Flore. De aantrekkingskracht van Le petit Zinc is de inrichting van de brasserie, volledig in Art Nouveau stijl. Er zijn verschillende zalen die in elkaar overlopen en allemaal dezelfde sfeer uitstralen van het Parijs rond 1900.
Het restaurant draait op volle toeren, wordt vermeld in elke reisgids en het is er dan ook altijd stampvol, met uitsluitend toeristen. Zo druk zelfs dat er vaak twee shiften op een avond zijn: de eerste om 19u30 en de tweede om 21u30. Ik zou hier best de recensie stoppen, want alles wat hierna komt, is negatief.
