Verborgenparijs

BistroY…Les Papilles

Doe je ogen even dicht en beeld je in dat je in een drukke Franse bistro bent, met de klassieke lange zinken toog, met de vierkanten houten tafeltjes en stoelen, foto’s en affiches uit vervlogen tijden, enz. Laat dit beeld nu nog eens voorbijglijden, maar ditmaal met twee keer zoveel mensen. Dan kan het niet anders of je bent in de BistroY…Les Papilles. De tafeltjes hier zijn minuscuul klein en staan heel dicht tegen elkaar. Wie op zoek is naar een restaurant voor een romantische avond, kan hier beter wegblijven. Maar er zijn genoeg andere redenen om er wel te gaan eten.

Een wandeling door de Rue de Londres (9e)

De Rue de Londres maakt deel uit van het Quartier de l'Europe, een wijk die tussen 1826 en 1865 ontwikkeld is rond het Gare Saint-Lazare. Wandelend vanaf Métro Trinité zijn er een aantal prachtige panden te zien. De meest verrassende gevel is die van het voormalige hoofdkantoor van het mineraalwaterbedrijf "La Société Française des Eaux Minérales" (opgericht in 1885), dat bronnen exploiteerde in Vals-les-Bains in de Ardèche. Geheel uitgevoerd in blauwe en zeegroene tegels:

Lijn 14

..

De onbemande hypermoderne metro lijn 14 wordt mogelijk in 2016  doorgetrokken. De lijn loopt nu tussen de Olympiades en Saint Lazare en zal dan vanaf Saint Lazare naar het noorden worden doorgetrokken met als eindhalte Saint Ouen.

Meer over deze plannen >>>>

Waar in Parijs? 76

Wie weet waar en wat dit is verdient, zoals altijd, eeuwige roem!

Een ander Parijs.

La Campagne à Paris

20e Arrondissement

Rue Irénée Blanc, Rue Jules Siegfried en omgeving

Metro: Porte de Bagnolet

De meeste toeristen kennen in Parijs wel de grote monumenten, weten de rondvaartboten te vinden, de winkels op de Champs Elysées, de grote warenhuizen, etc. etc.Wat minder bekend, maar o zo leuk, is een wandeling door het oude volksbuurtje La Campagne à Paris. Deze kleine wandeling is ongeveer een uurtje en is een gedeelte van een grotere wandeling.

Aan de rand van Parijs, vlakbij de Boulevard Périphérique, ligt dit volksbuurtje bestaande uit iets meer dan negentig eengezinswoningen. Een betonnen trap met hout-reliëf, in de Rue Geo Chavez, brengt je met 80 treden(!) naar boven.

Op deze plek waren tot het eind van de 19e eeuw de gipsgroeves. Toen de groeves leeg waren werden ze opgevuld met de vrijgekomen grond van de bouw van de metro en werden hier 92 huisjes neergezet. 48 huizen werden voor de 1e wereldoorlog gebouwd en na de onderbreking van de oorlog werd de rest gebouwd. Zeker voor die tijd waren ze voorzien van redelijke luxe zoals een toilet, badkamer, stromend water en allemaal een eigen voortuintje. De huisjes zijn ontworpen door verschillende architecten, één zelfs zonder architect, waardoor dat ze allemaal verschillend zijn. La Campagne à Paris heeft geen winkels, cafés, zelfs geen dokter en tandarts, of andere voor die tijd luxe, gewoon 92 huisjes. Wel jammer is dat het vrij parkeren is voor de auto's en de straten hier dan ook mee vol staan.

Je weet dat je in Parijs loopt, maar waant je net in een volksbuurt in Engeland. 

Helaas is de foto genomen op een moment dat de vuilniswagen ook z'n rondje deed……

Als je vanaf hier weer met de trap naar het lagergelegen Place Edith Piaf gaat, kun je haar (helaas verwaarloosde) bronzen standbeeld zien. Edith Piaf groeide op rond deze buurt. Daar is ook een ingang naar de metro Porte de Bagnolet.

l’Auberge du Champ-de-Mars

Volgende scène speelde zich af op Brinkley Court, een Engels landgoed uit een voorbije tijd. Bertie Wooster, die meer geld dan verstand heeft, gaat na het diner naar het salon en treft er de vrouw des huizes aan, zijn tante Dahlia, die in alle staten is. Haar kok Anatole heeft net opgezegd.

“Wàt?” roept Bertie geschrokken.
”Opgezegd. Als gevolg van jouw waanzinnig plan.Wat denk jij wel dat een gevoelige, temperamentvolle Franse kok doet als jij iedereen aanspoort om alle voedsel te weigeren? Ik heb gehoord dat toen de eerste gangen praktisch onaangeroerd in de keuken terugkwamen, zijn gevoelens zo gekwetst waren dat hij huilde als een kind. En toen de rest van het diner er achteraan kwam, concludeerde hij dat dit alles een belediging was met voorbedachte rade en besloot hij zijn portefeuille ter beschikking te stellen.”
“Allemachtig.”
“Zeg dat wel, ja, allemachtig! Anatole dat godsgeschenk voor de maag, verdwenen als dauw aan de roos die ontlook en dat alles door jouw stommiteit…”

Uit: Bravo Jeeves van P.G. Wodehouse

In het boek keert de trotse begaafde kok Anatole na enige verwikkelingen weer terug naar het kasteel. Maar daar geloof ik niets van. Hij zit in Parijs, daar ben ik zeker van. Om precies te zijn in de rue de l’Exposition in het zevende arrondissement. Hij bereidt er dezelfde fantastische gerechten, waarmee hij zijn naam op Brinkley Court maakte, maar met dat verschil dat iedereen er nu van kan genieten.

Voor de goede orde: Zijn echte naam is niet Anatole, maar Philippe Excoffier. Meer dan dertien jaar was hij chef-kok aan de ambassade van de Verenigde Staten in Parijs. Drie ambassadeurs lang. Maar met zijn veertigste verjaardag in aantocht, heeft hij besloten deze pagina om te draaien en te gaan voor de realisatie van zijn grote droom: een eigen restaurant.

Zijn zaak, die voorlopig nog de naam van de vorige eigenaar draagt, L’Auberge du Champ-de-Mars, is een chique bistrot in zwarte en grijze tinten en met rode banken tegen de muur. Achter glas heb je zicht op de keuken en op chef Philippe aan het werk, bijgestaan door twee hulpkoks. Philips vrouw doet de zaal, samen met een jong meisje. De sfeer is bijzonder hartelijk en vriendelijk. Later op de avond komt Philippe even langs, om een praatje te slaan met zijn gasten.

De gerechten behoren tot de neoklassieke keuken, met veel aandacht voor vis en schelpdieren en langvergeten groenten, die Philippe ‘s ochtends op de markt van Rungis haalt. Alles wordt op het moment gemaakt en smaakt even heerlijk. De bereiding is creatief en telkens weer anders. Een absolute aanrader.

Bovendien, de prijs is heel redelijk in verhouding met de kwaliteit. Een driegangen menu kost ’s avonds 32 Euro en nogmaals, het is een echte tractatie.

In samenwerking met Dorothy Stapleton, de echtgenote van ambassadeur Craig Stapleton, bracht Philippe Excoffier in 2009 een boek uit dat een blik werpt op het leven op de ambassade, de diners, de tafelschikking, de menukaarten, de tafelversiering, etc. : “Elegant Entertaining: Seasonal Recipes from the American Ambassador’s Residence in Paris.”

Adres: Auberge du Champ-de-Mars, 18 rue de l’Exposition, 75007 Paris,

Degas et le Nude

Dit voorjaar heeft het Musee d'Orsay een bijzondere tentoonstelling over de 19e eeuwse schilder Edgar Degas (1834-1917) en Chateau de Meridon organiseert een culturele reis waarbij niet alleen de tentoonstelling in het Musee D’Orsay wordt bezocht maar u wordt ook meegenomen op een ontdekkingstocht naar het culinaire erfgoed van de Franse keuken in Parijs.
Het Parijs, bezongen in vele chansons. Liefde en romantiek,op iedere hoek in het kleinste cafeetje. De zoete en zoute verhalen over de buik van deze hoofdstad met haar verschillende markten en tongstrelende specialiteiten zijn legendarisch. Parijs maakt hongerig, op cultureel en culinair gebied.

Tijdens deze reis niet alleen een bezoek aan het Musee d'Orsay maar een bezoek aan de oude binnenstad van Lille, het museum la Piscine in Roubaix, een bezoek en excursie door de wereld van Chocola, ook worden verschillende bijzondere markten bezocht in Parijs en op de terugweg wordt een bezoek gebracht aan Valenciennes waar kennis gemaakt wordt met de producten van Lucullus.

Het verblijf is geregeld in het romantische Château de Méridon, een Frans-Nederlands cultureel centrum, schitterend gelegen in ‘Le parc Régional de la Haute Chevreuse’, een beschermd natuurgebied op zo’n 35 km ten zuidwesten van Parijs.

Meer informatie over de reis >>>